مینا گلی است که تاج نبستاً بزرگی دارد که برگ‌های آن به رنگ‌های سفید، صورتی، بنفش و قرمز به دور تاج به‌مانند یک ستاره چسبیده‌اند، و مرکز تاج اغلب ترکیب دایره‌ای از دانه‌های زرد رنگ است. ارتفاع این گل در حداکثر رشد خود به نیم متر هم نمی‌رسد. این گل از تیره‌ی کاسنیان و راسته‌ی میناسانان است که ۲۳ هزار گونه گل و گیاه مختلف در این تیره وجود دارد. تاج گل مینا در هنگام روز باز و در هنگام شب بسته می‌شود. این گل اولین بار در ۲۲۰۰ سال قبل از میلاد کشت شده است. مردم مصر باستان از گل مینا استفاده‌ی دارویی می‌کردند. بعدها و در زمان هِنری هفتم، در انگلستان از گل مینا برای دوای مشکلات چشمی و زخم معده استفاده می‌شد. درواقع گل مینا متشکل از دو گل چسبیده به هم است، یکی برگ‌هایش ویاگرای دانه‌های زرد رنگ وسط تاجش. برگ‌های این گل در صورت تازه بودن قابل خوردن است و حتی می‌توان از آن در سالاد یا سوپ به عنوان چاشنی بو و مزه استفاده کرد.

معنای پشت گل مینا با ظاهر زیبا و چشم‌نواز آن مرتبط است. این گل نماد مثبت‌گرایی و مثبت‌اندیشی است. در دین مسیحیت گل مینا نماد معصومیت است. این گل همچنین برای مسیحیان یادآور مریم مقدس است. با پیشرفت علم، گل مینا خواص درمانی و دارویی بسیار زیادی پیدا کرده است، و حتی به‌صورت قرص و پماد در داروخانه‌ها نیز به فروش می‌رسد. در ایران این گل به‌صورت بومی بیشتر در استان‌های ایلام، اصفهان، لرستان، همدان و کردستان یافت می‌شود.